Rohacze moja miłość. Część pierwsza: Brestowa Pachola

      Decyzję o wyruszeniu na Rohacze podjęliśmy na początku 2015 roku. Zaplanowaliśmy zdobycie całego pasma w trzech etapach, każdego roku jedno "przęsło" . Wiązało się to z tygodniowym wyjazdem do pani Helenki i pana Władka do Hladovki. Na pierwszy ogień postanowiliśmy skrócić sobie trasę, wjeżdżając narciarskim wyciągiem z parkingu Pod Spaleną przy Salatinskiej Dolinie. Wyruszyliśmy w czwórkę: my z mężem, nasz młodszy syn i jego kuzynka Natalia. To był nasz wspólny rohacki debiut. 

        Widok w porannym słońcu na wyłaniający się z drogi Zuberec, otoczone wysokimi zalesionymi wzgórzami kolorowe miasteczko w dole, zawsze mnie urzeka. Puste ciche uliczki prowadzą nas do zakrętu na Rohacze. Mijamy Muzeum Oravskiej Dediny i docieramy do parkingu Pod Spaleną. W 2015 roku wyciąg narciarski był czynny od godziny ósmej do szesnastej. Panu w kasie powiedzieliśmy, że zamierzamy dotrzeć do Banikowu, aż się przestraszył, gdy to usłyszał. "To daleko" - powiedział, lecz byliśmy pewni swego. Wjazd do górnej stacji to około dwadzieścia minut, stamtąd na Brestową czekały nas prawie dwie godziny wędrówki, w tym jedna ostrej wspinaczki, bowiem już pierwsza ściana podejścia jest bardzo stroma. Nie ma też ułożonego szlaku, a to zawsze utrudnia wspinanie.

Pierwsze podejście - na grzbiet prowadzący do Brestowej. Po lewej Spalona i Skrzyniarki,
za nimi Pachola, po prawej Salatin

W 2015 roku wiele zdjęć na tej trasie zrobiła mi Natalia.

Kwitnące pod koniec lipca wrzosy to również jej zdjęcie.

Po pierwszej godzinie stromizny docieramy do łagodnego grzbietu, który jak się okazuje ma swoją nazwę, jest to Przedni Salatin. Wędrujemy, a przed nami wznoszą się nieznane szczyty. Wiemy tylko, że zmierzamy gdzieś tam.

Na zdjęciu poniżej Natalia w drodze na Brestową.

Z ogromnym Salatinem w tle

Pierwsze kamienisko na trasie

Szlak prowadzi nas w prawo na Brestową(1902 m npm). Docieramy tam około godziny dziesiątej, robimy krótki popas i ruszamy dalej na wyrosłą przed nami ścianę Salatinu. Ściana wydaje się ogromna, lecz podejście nie jest zbyt ciężkie, może wyjąwszy fakt, iż nadal nie ma szlaku. Wspinamy się po osypującym się drobnymi kamykami szucie. 

Grzbiet Przedniego Salatinu

Na Brestowej jeszcze świeciło nam słońce.

Istotna jest zmyłka w godzinowych opisach słowackich szlaków. Jak widać powyżej na zdjęciu czas przejścia z Brestowej na Banikowskie Siodło to dwie godziny i czterdzieści pięć minut - my  szliśmy pięć i pół godziny! I to z jednym tylko odpoczynkiem na siedząco w ilości może dziesięciu minut. 

W drodze na Salatin - w dole górna stacja wyciągu narciarskiego, stamtąd przyszliśmy.

Za nami Brestowa z grzbietem Przedniego Salatinu, w tle Osobita

Falujące rude trawy grzbietu salatińskiego, który prowadzi do właściwego szczytu.

W tym miejscu odnosi się wrażenie, że to wędrówka Ornakiem, pomimo, iż kosówka pozostała daleko w dole.

Fajnie jest nie wiedzieć, co człowieka jeszcze czeka na trasie.
Właściwy Salatin to ten ciemny bliski szczyt po prawej.

Ku naszemu zdumieniu, gdy dotarliśmy do tego miejsca, okazało się, że Salatin(2047m npm)znajduje się na końcu widocznego szlaku po prawej. Wędrujemy sobie bezpiecznie, nie spodziewając się niczego złego, szczęśliwcy. Pewni, że jeszcze tylko pokonamy wzniesienie po lewej, dotrzemy do widocznego szczytu i już będziemy schodzić, o naiwności ludzka😅

Grzbiet Skrzyniarek, widoczna obok
skała to początek rohackiego wyzwania,
2020r

                                                   

I nagle znaleźliśmy się w świecie zębatych granitów, dzikich przepaści, a ścieżka prowadziła nad nimi tylko na stopę. Przez następne cztery godziny zejścia z Salatinu i podejścia na Pacholę oglądałam tylko czubki swoich butów. I skał wyłaniających mi się przed nosem, gdy w ruch poszły też ręce przy wspinaczce. I tu muszę dodać, iż pięć lat później powtórzyliśmy tę trasę(już tylko we dwójkę z mężem), stąd pojawiać się będą w opisie zdjęcia w słońcu z 2020 roku. 

Pięć lat później w ogóle nie trafiłam do tego komina, z którego tu się wyłaniam.

Pachola ze Skrzyniarek, 2020r

W 2015 roku byłam w takim szoku na tej trasie, że w ogóle nie oglądałam się za siebie.
Brestowa i Salatin za nami.

Odkąd wstąpiliśmy do kamiennego świata Skrzyniarek, parliśmy do przodu, pokonując kolejne zastępy skalnych ścian zastępujących nam drogę. Wówczas były na tej trasie trzy ekspozycje z łańcuchami, co bardzo ułatwiało wspinaczkę. Dziś pozostawiono tylko jedną, w tym niesamowitym miejscu. Aż mnie zatchnęło, gdy ujrzałam ten straszliwy "kieł" a w tle za nim Natalię i Pawła ledwo widocznych na skalnej ścianie.

Jest to na Skrzyniarkach miejsce tak niezwykłe, trafiło nawet na słowackie pocztówki, 2020r.

Wyrastają nad nami jakieś metamorfozy skalne, a mąż czeka na mnie, 2020r. 

Do tej "głowy legwana" prowadzi łańcuchowy szlak, pod nią zaś skrywa się zabezpieczone nimi przejście. W 2015 roku śmignęłam tam, choć nie powiem, coś zimnego ściskało za serce.

Natalia robiła zdjęcia tej formacji skalnej, jak dla mnie są to zamienione w kamień morskie fale, gdy nagle
ukazałam się w przełączce jako maleńki punkcik.

Przejście pod tą ścianą to nie była fraszka.

Choć z drugiej strony😄

Człowiek skupia się w takim miejscu na każdym kroku, zaciśnięciu dłoni na łańcuchu - to pomaga przetrwać. Stamtąd wydostaliśmy się pod kolejną ścianę, jeszcze jedno wzgórze, na którym wówczas były łańcuchy i już widać było grzbiet Spalonej.

W słońcu wszystko wygląda inaczej, 2020r.

Ostatnie podejście przed Spaloną

Skrzyniarki za nami

Widać grzbiet Brestowej i Salatin

Po ostatniej łańcuchowej ścianie, gdy ujrzałam przed sobą falujące trawami połoniny Spalonej pognałam w tym miejscu z pieśnią niemal na ustach: koniec, koniec! A było na co popatrzeć: łańcuch Rohaczy a w dole Plesa.

Kominiarski Wierch z Ciemniakiem i "ząbkiem" Giewontu po lewej, bliżej Wołowiec, Rohacz Ostry
i czubek Płaczliwego.

Rohackie Plesa, po prawej Gruba Kopa a za nią Trzy Kopy.

Na samej Spalonej(2083m npm) jest bardzo mało miejsca. Warto się tu jednak obrócić za siebie, choć odurzenie pragnieniem: dalej, szybciej, prędzej gna nas wprost w objęcia majestatycznej Pacholi.

Widok ze Spalonej na Skrzyniarki, Salatin i Brestową

Banikowska Przełęcz przed nami, z niej schodziliśmy w 2015 roku.

Ogrom Pacholi budzi szacunek

        W 2020 roku w tym miejscu zakończyłam wspinaczkę. Bezruch kwaratanny covidovej - co oznaczało także, że nie wyjechaliśmy do Karpacza i brakowało nam rozchodzenia karkonoskiego - spowodował u mnie brak jakiejkolwiek kondycji fizycznej, dodatkowo potworny wicher, który po prostu odbierał mi i tak wątłe siły przy wspinaczce, wszystko to sprawiło, że ledwo szłam. Nie zdobyłam zatem Pacholi ponownie, i dobrze, bo mąż musiałby mnie chyba nieść na plecach w drodze do parkingu, a tak dotarłam tam o własnych siłach. Słoneczne zdjęcia z 2020 roku w tym miejscu się skończyły. 

        W 2015 roku parłam dalej przed siebie, ze zgrozą przyjmując do wiadomości, iż "poprzeczka" wiodąca ze Spalonej do Pacholi, z daleka wyglądają jak trasa po prostym, to gruzowisko kamieni! Atrakcji było jednak przede mną pełno😄

Mój mąż w paszczy smoka, 2015r.

Z wielkim trudem opanowałam chęć, by pędzić mężowi na ratunek, gdy go ujrzałam w tej straszliwej paszczy😂A wystarczyło kilka kroków i smok zniknął, za to okazało się, że do podejścia do Pacholi będziemy tak tańcować na tych kamieniach: góra dół, góra dół.

A Pachoł, czyli słowacka Pachola, przed nami.
Za nami zaś niewysoki ząb Spalonej i rzekomo po prostym "poprzeczka" do Pacholi.

Kamienisko owo sprawiło jednak, iż gdy zaczęliśmy wspinać się na ostatni szczyt na tej trasie(o zdobywaniu Banikowu zapomnieliśmy już jakieś trzy godziny temu), to wyglądało tak, jak byśmy znajdowali się już w jego połowie. Co w niczym nie umniejszało trudności! Pionowa ściana, po której wspinałam się na czterech, opierając się najpierw na kolanie, zanim zdobyłam się na to, by unieść się w górę i postawić nogę wyżej. A wciąż nowe skały wyrastały przed moim zdziwionym nosem. Nie mogłam uwierzyć we własne szczęście, gdy wydostałam się wreszcie na ostatni przed szczytem kawałek po prostym.

Pionowe ściany Pacholi, ile ich było, nie zliczyłam.

Ostatnie metry i Pachola. A to widok na garb Spalonej.

Mroczne Skrzyniarki za nami

Spalona wygląda tu jak "czerwie pustyni" z Diuny.

I tak wreszcie dotarliśmy do końca wspinaczki(Pachola to 2166m npm): zasłużony odpoczynek, zdjęcia zdobywców - swojego nie pokażę, bo takich nabiłam sobie sińców na nogach, że przez następne dwa tygodnie nie nałożyłam krótkiej sukienki. Ze zdwojonymi jakby siłami ruszyliśmy w dół do Banikowskiej Przełęczy, skąd czekały nas jeszcze trzy godziny schodzenia do parkingu i nie były to przelewki.

Zwycięska Natalia na Pacholi, z Grubą Kopą w tle.

Na Przełęczy Banikowskiej stanęłam o godzinie 15.30.

Zejście z Banikowskiej Przełęczy to trud sam w sobie, lecz my dostaliśmy nagrodę w postaci kilku kozic spoglądających na nas ze zdziwieniem spod masywu Banikowu. I tu wspomnę jeszcze, iż na trasie Skrzyniarek spotkaliśmy polską czteroosobową rodzinę. Podążaliśmy później w ósemkę aż do Przełęczy Banikowskiej, nikogo więcej na tej trasie nie było! Takie wspólne przejścia jednoczą ludzi. W 2020 roku wędrowały od górnej stacji kolejki aż do Spalonej tłumy ludzi, jakby się nagle wszyscy "wylęgli" właśnie na tym szlaku. Zdawać by się mogło, że spowoduje to jakieś zobojętnienie na innych wspinaczy, lecz to nieprawda. Pod "głową legwana", na jedynych obecnie łańcuchach na Skrzyniarkach, nie miałam siły wspiąć się po pionowej skale na łańcuchu i starszy pan, który już był u góry zawrócił, podał mi rękę i podciągnął mnie. Nie patrzył na to, że mąż był przy mnie: kobiety, w dodatku niemłodej, na takim szlaku nie zostawia się bez pomocy. Jest zatem coś pięknego w tej jednorazowej górskiej rodzinie wspinaczy.

I tak pokonaliśmy szlak z Brestowej na Pacholą. Nazwaliśmy tę trasę "alpejską wyprawą". Mieliśmy niezwykłe szczęście, choć sprawił to przypadek, że jako pierwszą część Rohaczy wybraliśmy Brestową i Pacholą, jest ona bowiem najłatwiejsza z rohackich wyzwań. Zaprawiliśmy się tutaj i kolejnego roku mogliśmy wyruszyć na Rohackiego Konia. 

Rohacze moja miłość, część druga: Rohacki Koń

        W 2016 roku spełniło się nasze marzenie, zdobyliśmy z mężem Rohackiego Konia. Odczekaliśmy cierpliwie do ostatniego dnia pobytu w Hladovce, by mieć super pogodę bez najmniejszego ryzyka burzy. Skoro świt zerwaliśmy się i pojechaliśmy przez Zuberec na rohacki parking Pod Spaleną. O tej porze był właściwie pusty. O siódmej rano wyruszyliśmy w drogę na Rohacze. Na Smutne Siodło dotarliśmy o dziesiątej dziesięć. Pogoda rankiem nie gwarantowała sukcesu.

W 2016 roku ławeczki na rozejściu szlaków w drodze na Smutną Przełęcz jeszcze funkcjonowały.
Poniżej: przy takiej pogodzie Siodło, z którego rozchodzą się drogi na Rohacze rzeczywiście wydaje się smutne.

Spotkane na Siodle dwie Słowaczki wybierały się na Trzy Kopy i Baników, jedna z nich powiedziała nam, że lepiej z tej strony zdobywać Rohackiego Konia, bo lżej się schodzi z tej drugiej. Ruszyły w chmury, a i my nie zamarudziliśmy zbyt długo na przełęczy, po zimnych skałach zaczęliśmy się wspinać w kierunku Płaczliwego. Przełęcz została pusta.

Zdobywamy pierwsze skały.

Demoniczny wręcz widok na Rohacza Ostrego, to ten mniejszy zaokrąglony pośrodku, i Płaczliwego. 

Przystanek z Rohaczem Ostrym w tle.

Kiedy wydostaliśmy się z ciemnych chmur na Nogawicę pod Płaczliwym wyszło ku naszemu zaskoczeniu słońce. Mieliśmy płaski teren Nogawicy tylko dla siebie, oprócz nawołujących się od dłuższego czasu gromadnie świstaków, nikt nam nie towarzyszył. Nie zauważyliśmy ani jednego, lecz ich charakterystyczne świsty, nie do pomylenia z innym dźwiękiem, rozlegały się w tym miejscu ze wszystkich stron.

Nogawica pod Płaczliwym z Wołowcem

Podchodzimy na Płaczliwego

A ten coraz bardziej się wypiętrza.
Poniżej: Nogawica pod Płaczliwym, reszta Rohaczy w chmurach

Podejście na Płaczliwego przez długi czas nie stanowiło dla mnie problemu. Kiedy wyrosły mi jednak przed nosem pionowe skały, pomocna dłoń mojego męża okazała się niezbędna - sama bym się nie podciągnęła. Po czterech godzinach wspinaczki stanęłam na Płaczliwym(2125m npm), zachwytom nie było końca. Urzekł mnie ten widok poniżej na zdjęciu. Jakoś tak malarsko zapadł mi w  duszę, taki obraz mogłabym mieć na ścianie, nawet gdybym nie rozpoznawała szczytów. I siedziałabym sobie przed nim godzinami.

Na Płaczliwym. Z lewej Trzy Kopy i Gruba Kopa, dalej Spalona i cała grań Brestowej.

Rohackie Plesa z Płaczliwego

Rohackie Plesa w dole stanowiły zaś normę, której nie poświęciłam zbytniej uwagi. Bardziej zafascynował mnie widok tego, co nas jeszcze tego dnia czekało.

Tajemnica Rohacza Ostrego. Za nim Wołowiec i w tle Kominiarski Wierch.

I ja dotarłam na Płaczliwego. A za mną "kłębiły się" zupełnie nieznane mi szczyty.

Z Przełęczy pod Płaczliwym wyruszamy na Rohacza Ostrego.

Około w pół do pierwszej stanęliśmy na Przełęczy pod Płaczliwym, gdzie łączą się szlaki ze Smutnego Siodła oraz z Ziarskiej Doliny. Zostawiamy za sobą ogrom Barańca ograniczającego od południa tę dolinę i ruszamy na spotkanie z Rohackim Koniem.

Maleńkie skalne siodełko bez nazwy w drodze na Rohacza Ostrego.

Skalny świat

Nie było już żadnej wątpliwości, że opuściliśmy w miarę bezpieczny świat i wkraczamy do krainy granitów. Za skałą widoczną na zdjęciu powyżej skrywała się pierwsza łańcuchowa ekspozycja. Za nią wąziutka ścieżka prowadziła nad przepaścią. I kiedy docierałam już do kolejnego wypiętrzenia, skąd miałam rozpocząć wspinaczkę na Rohacza Ostrego, w jednym miejscu "zjadł" mnie strach. Wąska przełączka ukazała mi, że żarty się skończyły, a przepaść "wyciąga po mnie ręce". Skończyłam filmowanie przed tym przejściem, a potem odwracając głowę od zionącej w dole głębi, z przymkniętymi oczami i na głębokim wdechu, zrobiłam kilka kroków, które mnie bezpiecznie oddzieliły od tego makabrycznego miejsca.

Płaczliwy za nami. A także zionąca grozą otchłań.

Dalekie podejście na Smutną Przełęcz

A górskie wyzwania dopiero się przed nami wyłaniały. Pierwszym był komin, widoczny już z daleka. Zapytałam przechodzącego w przeciwnym kierunku górskiego wędrowca, czy można go ominąć. A on mi na to: jeśli umiecie lietat. Lietat?! A zatem nie ma mowy, trzeba się tam wspiąć. Bałam się potwornie. I słusznie, był to mój pierwszy komin w życiu.

Komin życia

Tak wkrótce i ja, jak ludzie na zdjęciu powyżej, wdrapywałam się w tym kominie. Poważnym błędem było, iż nie mieliśmy rękawic do wspinaczki. Ręce nakremowane balsamem przeciwsłonecznym ślizgały się po mokrych łańcuchach. Co ja tu przeżyłam, pominę milczeniem. Dość, że mąż asekurował mnie bardzo ambitnie i w końcu pokonałam komin życia.

Kolejna ściana na szlaku😉

A po nim rozpoczął się dalszy ciąg wspinaczki skalnej. Z jakiego powodu jednak na tej skale powyżej namalowano, iż tędy szlak prowadzi, skoro można ją ominąć na całkowitym luzie z prawej strony, tego nie odgadłam do dzisiaj.

Jak to w górach, litości nie ma, wspinaczka bez końca.

Na Rohaczu Ostrym

I wreszcie dotarliśmy. Rohacz Ostry(2087m npm)składa się z dwóch szczytów, właściwego i Rohackiego Konia. Na właściwym jest zdecydowanie mniej miejsca niż na Płaczliwym, a największe wrażenie robi ściana Konia i widoczne w dole podejście po pionowej skale, do której łańcuchy uczepione są już u szczytu.

Ta granitowa "głowa cukru" zasłania właściwego Rohackiego Konia.

Nie odpoczywaliśmy długu na Ostrym, największe wyzwanie dnia dzisiejszego napędzało nas adrenaliną: zdobyć, przejść a potem już tylko schodzić.

Wspinaczkowa ściana na Rohacza Ostrego, dla nas zejście.

A że na tej trasie lekko nie jest, świadczy ściana na powyższym zdjęciu. Nie umiałam wtedy jeszcze odwrócić się plecami do przepaści, mąż zatem asekurował mnie przy tym zejściu noga przy nodze. I zanim "pochłonął nas" Rohacki Koń na naszej drodze stanęło trzech zakapturzonych mnichów

Trzech mnichów i mój mąż. A Rohacki Koń wciąż przed nami.

Niech tylko ktoś zaprzeczy, że to nie jest trzech zaklętych w kamień mnichów😄Za nimi kamienny szlak prowadzi prosto na Rohackiego Konia, a ja skręciłam jeszcze za jedną skałę, by zrobić mu zdjęcie. Mąż przestraszył się, gdzie zniknęłam, w takim miejscu nie można stracić siebie z oczu. "Jestem, jestem"- odpowiedziałam szczęśliwa, że zabieram z tego szlaku ze sobą taką zdobycz:

Rohacki Koń. Nie widać tylko przepaści spływających skałami gdzieś w jakąś niekończąca się głębię. 

I zaczęła się nasza przeprawa przez Rohackiego Konia. Szłam pierwsza, a mąż mnie filmował. Dzięki temu mam zdjęcia ze zdobywania tej niesamowitej skały, są to klatki z filmu. Powiem, iż dygot na plecach, że nie chroni mnie żadna ściana skalna, której mogłabym się złapać, że jestem jak na dachu świata tylko ja i powietrze, ma wymiar odmieniający ludzkie ego. Uczy pokory. 

Rohacki Koń i ja

Zdusiłam w sobie strach, bo w takim miejscu nie ma innego wyjścia. Tylko skupienie dokładnie na tym co robimy, pomoże przejść bezpiecznie "rohacki dach świata". A pomimo tego popełniłam błąd.

O litości zapomnieć

W tym mniej więcej miejscu łańcuch doczepiony był do ściany hakiem, który ja nazywam dulką, jak w łodzi. Trzeba wtedy przełożyć ręce z jednego łańcucha na drugi... i nogi również. A ja na tym dachu świata przełożyłam nogę prawą, bo łatwiej, a lewa ugrzęzła mi pod dulką, zahaczyłam o nią. To były sekundy, lecz tak długie, że zatrzymało mi się serce, gdy wyciągałam trapera spod haka, by i jego przełożyć. Uratował mnie chyba tylko ten lodowaty spokój, a także wieloletnie doświadczenie górskie: przy takich przepaściach nie patrzy się w dół dalej, niż na długość ręki. I nie spojrzałam, nie wiem więc, czy to jest tysiąc metrów czy więcej. Gdybym jednak wtedy spadła, nie byłoby czego zbierać. Ktoś czuwał nade mną, i nawet wiem kto. Przedarłam się do widocznego na zdjęciu małego kamiennego wgłębienia i na tym zakończyłam samodzielną podróż przez Rohackiego Konia.

Jakby to powiedzieć? Fajnie było...

W tym miejscu utknęłam i nie przeszłabym dalej bez pomocy osoby żywej, a był to mój mąż. Od tej chwili stał się dla mnie nierozwiązaną zagadką. W jakiś sposób przeszedł po tej gładkiej skale z mojej prawej strony, obrócił się do mnie przodem... i na ułamek sekundy jedna noga omsknęła mu się na skale, a we mnie znów serce ścięło się lodem. Mój mąż nawet tej chwili nie pamięta, złapał mnie za rękę i po tej gładkiej jak lustro ścianie przeciągnął mnie do miejsca, gdzie było już bezpiecznie. A ja od tego "przejścia" mam przerwę w życiorysie, w ogóle tego nie pamiętam. Potem widzę tylko jakieś urywki, ludzi wyłaniających się z pionowej ściętej skały i twierdzących, że tam to dopiero są łańcuchy. Łańcuchy?! Ja mam już dość łańcuchów, chciałam krzyczeć, lecz mój mąż wykorzystał chyba ten mój szok i już schodziliśmy po pionie. To znaczy, mąż "stał" za mną(na łańcuchu) i jedną moją nogę za drugą przekładał na kamieniach. Może się to wydać śmieszne, ale wtedy pytałam tylko w jakimś amoku, kiedy będę mogła "położyć się" na plecach i po prostu zjechać po tej ścianie, nic innego mnie nie obchodziło. I wreszcie usłyszałam: "teraz możesz". Oparłam się więc plecakiem na łańcuchu, podkurczyłam nogi, by zamortyzować "lądowanie", i tak zjechałam, nawet nie wiem czy raz, czy kilka. To była prawdziwa jazda bez trzymanki😂

Ściana przed Rohackim Koniem(lub za).

I koniec tego horroru. Adrenalina telepała mnie jeszcze długo, kiedy okazało się, że dalsze zejście po ścianie do Rohackiego Konia nie jest oznakowane. Nie było zatem proste, zewsząd otaczał mnie świat ogromnych kamieni. Mąż, widząc, że już sobie poradzę, w podskokach pognał na przełęcz, skąd filmował Rohackiego Konia. Wkrótce i ja tam dotarłam z kolejnymi zdobyczami fotograficznymi.

Jamnickie Plesa z zejścia ze ściany pod Rohackim Koniem. Widoczny jest Kominarski
Wierch a nawet maleńki "ząb" Giewontu.

Ściana do Rohackiego Konia wznosi się nad Doliną Jamnickich Ples, do których zamierzam się kiedyś wybrać, tak mnie wówczas urzekły.

Wołowiec

Schodzimy do Przełęczy pod Wołowcem. Podejście na tę górę po rohackich ekstremach to niedzielny spacerek. Z widokami na Konia, im wyżej się wspinałam, tym bardziej robił się urzekający.

Ściana Rohackiego Konia jeszcze z zejścia, także na zdjęciu poniżej

Dwa ujęcia Rohaczy z podejścia na Wołowiec

Poza Smutną Doliną rozciągał się z podejścia na Wołowiec widok na Rohackie Plesa i pozostałe pasmo Rogatych Gór.

Rohackie Plesa w dole

Około piętnastej trzydzieści dotarłam na Wołowiec(2063m npm). Pierwszy raz w życiu, za to od razu jako wytrawny górołaz, czyli kobieta po przejściach 😄 

Na Wołowcu

Spotkałam tutaj miłą zakonnicę, która chciała mi zrobić zdjęcie na tle Rohaczy. Podziękowałam i odpowiedziałam cała dumna, że właśnie stamtąd zeszłam i mam pełno zdjęć. "A, to szacunek" - tak mniej więcej brzmiały jej słowa. Wtedy dopiero poczułam, iż naprawdę dokonałam czegoś wielkiego, przynajmniej jak dla pani w moim wieku.

Widok na nasze Rohacze z Zabratu

Zejście z Wołowca na Zabrat zamieniło się dla mnie w jedno pasmo zdjęć, przy pięknej pogodzie zrobiłam ich mnóstwo, już nigdzie mi się nie spieszyło. Na Zabracie spotkałam dwie Słowaczki, z którymi wymijaliśmy się w drodze na Rohacza Ostrego. Siedziałam wtedy na ławeczce(dziś już nie istniejącej)i zapytałam młodszą: Jak było? A ona na to z fantastycznym uśmiechem: Wybornie, z akcentem na y, co zabrzmiało tak jak powinno. Wybornie, ale jak, wie tylko ten, kto to przeszedł.

Rohacze z zejścia z Zabratu

I oto, żegnaliśmy się już z Rohaczami. Są groźne, lecz tak piękne, że zostają z nami na zawsze.

W tle widać nasz szlak na Smutną Przełęcz.

A to już zapowiedź przyszłorocznej przygody: Trzy Kopy i Gruba Kopa

Po tej rohackiej zaprawie bałam się kolejnego wyzwania, bo już wiedziałam, że naprawdę będzie ciężko. Pokonać własny strach, nie słabość nawet, lecz lęk, to jednak coś co zapewne ruszyło naszych praprzodków u zarania ludzkości do marszu w nieznane i zdobycia wszystkich kontynentów. Mamy to w genach, tę ryzykancką żyłkę podróżnika.