poniedziałek, 1 listopada 2021

Rohacze moja miłość, część druga: Rohacki Koń


        W 2016 roku spełniło się nasze marzenie, zdobyliśmy z mężem Rohackiego Konia. Odczekaliśmy cierpliwie do ostatniego dnia pobytu w Hladovce, by mieć super pogodę bez najmniejszego ryzyka burzy. Skoro świt zerwaliśmy się i pojechaliśmy przez Zuberec na rohacki parking Pod Spaleną. O tej porze był właściwie pusty. O siódmej rano wyruszyliśmy w drogę na Rohacze. Na Smutne Siodło dotarliśmy o dziesiątej dziesięć. Pogoda rankiem nie gwarantowała sukcesu.


W 2016 roku ławeczki na rozejściu szlaków w drodze na Smutną Przełęcz jeszcze funkcjonowały.
Poniżej: przy takiej pogodzie Siodło, z którego rozchodzą się drogi na Rohacze rzeczywiście wydaje się smutne.

Spotkane na Siodle dwie Słowaczki wybierały się na Trzy Kopy i Baników, jedna z nich powiedziała nam, że lepiej z tej strony zdobywać Rohackiego Konia, bo lżej się schodzi z tej drugiej. Ruszyły w chmury, a i my nie zamarudziliśmy zbyt długo na przełęczy, po zimnych skałach zaczęliśmy się wspinać w kierunku Płaczliwego. Przełęcz została pusta.
Zdobywamy pierwsze skały.
Demoniczny wręcz widok na Rohacza Ostrego, to ten mniejszy zaokrąglony pośrodku, i Płaczliwego. 
Przystanek z Rohaczem Ostrym w tle.
Kiedy wydostaliśmy się z ciemnych chmur na Nogawicę pod Płaczliwym wyszło ku naszemu zaskoczeniu słońce. Mieliśmy płaski teren Nogawicy tylko dla siebie, oprócz nawołujących się od dłuższego czasu gromadnie świstaków, nikt nam nie towarzyszył. Nie zauważyliśmy ani jednego, lecz ich charakterystyczne świsty, nie do pomylenia z innym dźwiękiem, rozlegały się w tym miejscu ze wszystkich stron.
Nogawica pod Płaczliwym z Wołowcem
Podchodzimy na Płaczliwego


A ten coraz bardziej się wypiętrza.
Poniżej: Nogawica pod Płaczliwym, reszta Rohaczy w chmurach
Podejście na Płaczliwego przez długi czas nie stanowiło dla mnie problemu. Kiedy wyrosły mi jednak przed nosem pionowe skały, pomocna dłoń mojego męża okazała się niezbędna - sama bym się nie podciągnęła. Po czterech godzinach wspinaczki stanęłam na Płaczliwym(2125m npm), zachwytom nie było końca. Urzekł mnie ten widok poniżej na zdjęciu. Jakoś tak malarsko zapadł mi w  duszę, taki obraz mogłabym mieć na ścianie, nawet gdybym nie rozpoznawała szczytów. I siedziałabym sobie przed nim godzinami.
Na Płaczliwym. Z lewej Trzy Kopy i Gruba Kopa, dalej Spalona i cała grań Brestowej.
Rohackie Plesa z Płaczliwego
Rohackie Plesa w dole stanowiły zaś normę, której nie poświęciłam zbytniej uwagi. Bardziej zafascynował mnie widok tego, co nas jeszcze tego dnia czekało.
Tajemnica Rohacza Ostrego. Za nim Wołowiec i w tle Kominiarski Wierch.
I ja dotarłam na Płaczliwego. A za mną "kłębiły się" zupełnie nieznane mi szczyty.
Z Przełęczy pod Płaczliwym wyruszamy na Rohacza Ostrego.
Około w pół do pierwszej stanęliśmy na Przełęczy pod Płaczliwym, gdzie łączą się szlaki ze Smutnego Siodła oraz z Ziarskiej Doliny. Zostawiamy za sobą ogrom Barańca ograniczającego od południa tę dolinę i ruszamy na spotkanie z Rohackim Koniem.

Maleńkie skalne siodełko bez nazwy w drodze na Rohacza Ostrego.
Skalny świat
Nie było już żadnej wątpliwości, że opuściliśmy w miarę bezpieczny świat i wkraczamy do krainy granitów. Za skałą widoczną na zdjęciu powyżej skrywała się pierwsza łańcuchowa ekspozycja. Za nią wąziutka ścieżka prowadziła nad przepaścią. I kiedy docierałam już do kolejnego wypiętrzenia, skąd miałam rozpocząć wspinaczkę na Rohacza Ostrego, w jednym miejscu "zjadł" mnie strach. Wąska przełączka ukazała mi, że żarty się skończyły, a przepaść "wyciąga po mnie ręce". Skończyłam filmowanie przed tym przejściem, a potem odwracając głowę od zionącej w dole głębi, z przymkniętymi oczami i na głębokim wdechu, zrobiłam kilka kroków, które mnie bezpiecznie oddzieliły od tego makabrycznego miejsca.
Płaczliwy za nami. A także zionąca grozą otchłań.
Dalekie podejście na Smutną Przełęcz
A górskie wyzwania dopiero się przed nami wyłaniały. Pierwszym był komin, widoczny już z daleka. Zapytałam przechodzącego w przeciwnym kierunku górskiego wędrowca, czy można go ominąć. A on mi na to: jeśli umiecie lietat. Lietat?! A zatem nie ma mowy, trzeba się tam wspiąć. Bałam się potwornie. I słusznie, był to mój pierwszy komin w życiu.
Komin życia
Tak wkrótce i ja, jak ludzie na zdjęciu powyżej, wdrapywałam się w tym kominie. Poważnym błędem było, iż nie mieliśmy rękawic do wspinaczki. Ręce nakremowane balsamem przeciwsłonecznym ślizgały się po mokrych łańcuchach. Co ja tu przeżyłam, pominę milczeniem. Dość, że mąż asekurował mnie bardzo ambitnie i w końcu pokonałam komin życia.
Kolejna ściana na szlaku😉
A po nim rozpoczął się dalszy ciąg wspinaczki skalnej. Z jakiego powodu jednak na tej skale powyżej namalowano, iż tędy szlak prowadzi, skoro można ją ominąć na całkowitym luzie z prawej strony, tego nie odgadłam do dzisiaj.

Jak to w górach, litości nie ma, wspinaczka bez końca.
Na Rohaczu Ostrym
I wreszcie dotarliśmy. Rohacz Ostry(2087m npm)składa się z dwóch szczytów, właściwego i Rohackiego Konia. Na właściwym jest zdecydowanie mniej miejsca niż na Płaczliwym, a największe wrażenie robi ściana Konia i widoczne w dole podejście po pionowej skale, do której łańcuchy uczepione są już u szczytu.
Ta granitowa "głowa cukru" zasłania właściwego Rohackiego Konia.
Nie odpoczywaliśmy długu na Ostrym, największe wyzwanie dnia dzisiejszego napędzało nas adrenaliną: zdobyć, przejść a potem już tylko schodzić.
Wspinaczkowa ściana na Rohacza Ostrego, dla nas zejście.
A że na tej trasie lekko nie jest, świadczy ściana na powyższym zdjęciu. Nie umiałam wtedy jeszcze odwrócić się plecami do przepaści, mąż zatem asekurował mnie przy tym zejściu noga przy nodze. I zanim "pochłonął nas" Rohacki Koń na naszej drodze stanęło trzech zakapturzonych mnichów
Trzech mnichów i mój mąż. A Rohacki Koń wciąż przed nami.
Niech tylko ktoś zaprzeczy, że to nie jest trzech zaklętych w kamień mnichów😄Za nimi kamienny szlak prowadzi prosto na Rohackiego Konia, a ja skręciłam jeszcze za jedną skałę, by zrobić mu zdjęcie. Mąż przestraszył się, gdzie zniknęłam, w takim miejscu nie można stracić siebie z oczu. "Jestem, jestem"- odpowiedziałam szczęśliwa, że zabieram z tego szlaku ze sobą taką zdobycz:
Rohacki Koń. Nie widać tylko przepaści spływających skałami gdzieś w jakąś niekończąca się głębię. 
I zaczęła się nasza przeprawa przez Rohackiego Konia. Szłam pierwsza, a mąż mnie filmował. Dzięki temu mam zdjęcia ze zdobywania tej niesamowitej skały, są to klatki z filmu. Powiem, iż dygot na plecach, że nie chroni mnie żadna ściana skalna, której mogłabym się złapać, że jestem jak na dachu świata tylko ja i powietrze, ma wymiar odmieniający ludzkie ego. Uczy pokory. 
Rohacki Koń i ja
Zdusiłam w sobie strach, bo w takim miejscu nie ma innego wyjścia. Tylko skupienie dokładnie na tym co robimy, pomoże przejść bezpiecznie "rohacki dach świata". A pomimo tego popełniłam błąd.
O litości zapomnieć
W tym mniej więcej miejscu łańcuch doczepiony był do ściany hakiem, który ja nazywam dulką, jak w łodzi. Trzeba wtedy przełożyć ręce z jednego łańcucha na drugi... i nogi również. A ja na tym dachu świata przełożyłam nogę prawą, bo łatwiej, a lewa ugrzęzła mi pod dulką, zahaczyłam o nią. To były sekundy, lecz tak długie, że zatrzymało mi się serce, gdy wyciągałam trapera spod haka, by i jego przełożyć. Uratował mnie chyba tylko ten lodowaty spokój, a także wieloletnie doświadczenie górskie: przy takich przepaściach nie patrzy się w dół dalej, niż na długość ręki. I nie spojrzałam, nie wiem więc, czy to jest tysiąc metrów czy więcej. Gdybym jednak wtedy spadła, nie byłoby czego zbierać. Ktoś czuwał nade mną, i nawet wiem kto. Przedarłam się do widocznego na zdjęciu małego kamiennego wgłębienia i na tym zakończyłam samodzielną podróż przez Rohackiego Konia.
Jakby to powiedzieć? Fajnie było...
W tym miejscu utknęłam i nie przeszłabym dalej bez pomocy osoby żywej, a był to mój mąż. Od tej chwili stał się dla mnie nierozwiązaną zagadką. W jakiś sposób przeszedł po tej gładkiej skale z mojej prawej strony, obrócił się do mnie przodem... i na ułamek sekundy jedna noga omsknęła mu się na skale, a we mnie znów serce ścięło się lodem. Mój mąż nawet tej chwili nie pamięta, złapał mnie za rękę i po tej gładkiej jak lustro ścianie przeciągnął mnie do miejsca, gdzie było już bezpiecznie. A ja od tego "przejścia" mam przerwę w życiorysie, w ogóle tego nie pamiętam. Potem widzę tylko jakieś urywki, ludzi wyłaniających się z pionowej ściętej skały i twierdzących, że tam to dopiero są łańcuchy. Łańcuchy?! Ja mam już dość łańcuchów, chciałam krzyczeć, lecz mój mąż wykorzystał chyba ten mój szok i już schodziliśmy po pionie. To znaczy, mąż "stał" za mną(na łańcuchu) i jedną moją nogę za drugą przekładał na kamieniach. Może się to wydać śmieszne, ale wtedy pytałam tylko w jakimś amoku, kiedy będę mogła "położyć się" na plecach i po prostu zjechać po tej ścianie, nic innego mnie nie obchodziło. I wreszcie usłyszałam: "teraz możesz". Oparłam się więc plecakiem na łańcuchu, podkurczyłam nogi, by zamortyzować "lądowanie", i tak zjechałam, nawet nie wiem czy raz, czy kilka. To była prawdziwa jazda bez trzymanki😂
Ściana przed Rohackim Koniem(lub za).
I koniec tego horroru. Adrenalina telepała mnie jeszcze długo, kiedy okazało się, że dalsze zejście po ścianie do Rohackiego Konia nie jest oznakowane. Nie było zatem proste, zewsząd otaczał mnie świat ogromnych kamieni. Mąż, widząc, że już sobie poradzę, w podskokach pognał na przełęcz, skąd filmował Rohackiego Konia. Wkrótce i ja tam dotarłam z kolejnymi zdobyczami fotograficznymi.
Jamnickie Plesa z zejścia ze ściany pod Rohackim Koniem. Widoczny jest Kominarski
Wierch a nawet maleńki "ząb" Giewontu.
Ściana do Rohackiego Konia wznosi się nad Doliną Jamnickich Ples, do których zamierzam się kiedyś wybrać, tak mnie wówczas urzekły.
Wołowiec
Schodzimy do Przełęczy pod Wołowcem. Podejście na tę górę po rohackich ekstremach to niedzielny spacerek. Z widokami na Konia, im wyżej się wspinałam, tym bardziej robił się urzekający.
Ściana Rohackiego Konia jeszcze z zejścia, także na zdjęciu poniżej

Dwa ujęcia Rohaczy z podejścia na Wołowiec
Poza Smutną Doliną rozciągał się z podejścia na Wołowiec widok na Rohackie Plesa i pozostałe pasmo Rogatych Gór.
Rohackie Plesa w dole
Około piętnastej trzydzieści dotarłam na Wołowiec(2063m npm). Pierwszy raz w życiu, za to od razu jako wytrawny górołaz, czyli kobieta po przejściach 😄 
Na Wołowcu
Spotkałam tutaj miłą zakonnicę, która chciała mi zrobić zdjęcie na tle Rohaczy. Podziękowałam i odpowiedziałam cała dumna, że właśnie stamtąd zeszłam i mam pełno zdjęć. "A, to szacunek" - tak mniej więcej brzmiały jej słowa. Wtedy dopiero poczułam, iż naprawdę dokonałam czegoś wielkiego, przynajmniej jak dla pani w moim wieku.
Widok na nasze Rohacze z Zabratu
Zejście z Wołowca na Zabrat zamieniło się dla mnie w jedno pasmo zdjęć, przy pięknej pogodzie zrobiłam ich mnóstwo, już nigdzie mi się nie spieszyło. Na Zabracie spotkałam dwie Słowaczki, z którymi wymijaliśmy się w drodze na Rohacza Ostrego. Siedziałam wtedy na ławeczce(dziś już nie istniejącej)i zapytałam młodszą: Jak było? A ona na to z fantastycznym uśmiechem: Wybornie, z akcentem na y, co zabrzmiało tak jak powinno. Wybornie, ale jak, wie tylko ten, kto to przeszedł.
Rohacze z zejścia z Zabratu
I oto, żegnaliśmy się już z Rohaczami. Są groźne, lecz tak piękne, że zostają z nami na zawsze.
W tle widać nasz szlak na Smutną Przełęcz.

A to już zapowiedź przyszłorocznej przygody: Trzy Kopy i Gruba Kopa
Po tej rohackiej zaprawie bałam się kolejnego wyzwania, bo już wiedziałam, że naprawdę będzie ciężko. Pokonać własny strach, nie słabość nawet, lecz lęk, to jednak coś co zapewne ruszyło naszych praprzodków u zarania ludzkości do marszu w nieznane i zdobycia wszystkich kontynentów. Mamy to w genach, tę ryzykancką żyłkę podróżnika.















 



Rohacze moja miłość. Część trzecia: Baników

         I tak dotarłam w mojej historii Rohaczy do ich trzeciej części, do finału. W 2017 roku z fanfarami w uszach i skrzydłami u ramion wbiegałam niemal na Smutne Siodło. Cóż z człowieka robi radość i to rozpierające szczęście, że oto cud, na który tyle czekałam, ziszcza się. 

Smutną Doliną podążamy na spotkanie z Rohaczami
Smutna Dolina nie może być smutna, skoro jest taka kolorowa, a otaczają nas majestaty szczytów. I w zasadzie idziemy sami, tylko my i Rohacze.
Smutne Siodło i szlak na Trzy Kopy
    Na przełęcz dotarliśmy z parkingu Pod Spaleną w zawrotnym tempie trzech godzin. Wiało okropnie, i choć było bardzo gorąco, popas zrobiliśmy tu krótki. Ze Smutnego Siodła skręciliśmy w tym roku w prawo. I od razu stanęliśmy przed wyzwaniem. Ta kamienna pociosana skała widoczna na zdjęciu powyżej nie jest w żaden sposób oznaczona, nie ma tu szlaku, każdy musi radzić sobie sam. Zawracaliśmy więc kilka razy, nie bardzo wiedząc jak ją obejść i dostać się do normalnego świata gór: zawalonej głazami przestrzeni, lecz z widocznym szlakiem. Kiedy ukazała się nam pierwsza z Trzech Kop wyrwaliśmy do niej, jakby nam z dziesięć kilo ubyło - nareszcie wszystko na trasie wróciło do porządku.
Pierwsza z Trzech kop przed nami
Za nami Rohacz Ostry z lewej i Płaczliwy z prawej
Po drodze ze zdziwieniem obserwowałam za nami Rohacze z zeszłego roku: z tej strony nie robiły jakiegoś diabolicznego wrażenia, choć samotny "zębaty" Płaczliwy pozdrawiał nas w sposób odrealniony. Na Pierwszej Kopie odpoczęliśmy, ja zasłoniłam głowę i szyję przed wiatrem - nie był zimny, ale silny. W taki upał tylko ten wiatr nas ratował, gdyby go nie było, nie wiem czy dalibyśmy radę przejść tę trasę. A po naszej prawej stronie wyłoniła mi się wśród skał płaszczyzna naszej Brestowej z 2015roku. 
Na pierwszej z Trzech Rohackich Kop ukazuje się Brestowa
Przed nami w dali nawet nie umiałam nazwać poszarpanych szczytów, do których zmierzać mieliśmy już za chwilę.
Obły masyw to Gruba Kopa, zdawałoby się o rzut kamieniem. 
    I oto stanęłam tego dnia w obliczu największego z moich tatrzańskich wyzwań w życiu: bezpieczny, a przynajmniej znany mi, świat kamieni zamienił się w świat łańcuchów. I proszę wszystkich młodych ludzi, aby w tym miejscu pamiętali o tym, iż zdobyłam Rohacze nie będąc młodą kozą, silną i zdrową, tylko panią po pięćdziesiątce - to tak jakbyście chcieli ujrzeć na tych łańcuchach nad przepaściami własną mamę. I może wcale nie byłoby słuszne, gdybyście próbowali ją powstrzymać. My z mężem nie uprawiamy żadnych sportów, niczego nie trenujemy, jedyne co posiadamy to obycie z Tatrami. I świadomość, iż uleganie panice dobre jest na nizinach, a w takich miejscach sprawdza się żelazna odporność psychiczna - której nie należy mylić z fizyczną. Skoro zatem ja sobie poradziłam ani taka zdrowa, ani taka silna, to pewnie każdy w moim wieku, a obeznany z górami, przebrnie przez tę trasę. Przedzieraliśmy się od Pierwszej Kopy do Banikowu cztery godziny dzikimi przepaściami, wąskimi jak żyleta przełączkami a miejsca, gdzie łańcuchów nie było, napawały mnie wręcz grozą. Niczego nie oglądałam przez te cztery godziny poza własnymi butami, kamieniami na których je stawiałam oraz tymi co wyrastały mi przed nosem. I żelaznymi łańcuchami ratującymi życie. Bardzo przydatne stały się więc rękawice zakupione w tym celu w internecie.
Ładnie😱Świat łańcuchów zaczyna się...
Jasne, w tym miejscu trzeba jeszcze koniecznie zapiąć pasek...
Po widocznym łańcuchu będziemy schodzić
Pierwsza ściana łańcuchowa zrobiła na mnie wrażenie tylko na początku. Z miejsca, gdzie mąż robił mi poniższe zdjęcie wyglądała może zatrważająco, lecz ja po prostu usiadłam na kamieniach i zsuwałam się po nich, podtrzymując się rękami i ledwo trzymając się łańcucha. 
Dobry początek to połowa dzieła.
    Wszystkie ekstremalne zdjęcia z tego czterogodzinnego przejścia, na mapie słowackiej funkcjonującego jako dwie i pół godziny, to klatki z filmu kręconego kamerą czołówką przez mojego męża. Profesjonalny aparat fotograficzny i ręczna kamera przewędrowały z nami, ten łącznie trzynastogodzinny szlak, bezpiecznie w naszych plecakach. Moja pamięć wymiotła wszystkie rozległe widoki, które tak zawsze mnie upajały. Przetrwała wyłącznie dzięki tym zdjęciom.
Przełączka pomiędzy Pierwszą a Drugą Kopą z Rohackimi Plesami w dole.
Pierwsza Kopa to niezła "czacha".
I co dalej?
Na ścianie Drugiej Kopy "przyssałam się" płasko do ściany, by kilka kroków dalej "odlecieć" z łańcuchem, bo chyba za blisko go chwyciłam. Nie zdążyłam się mocno przestraszyć, a już "zgruntowałam" skałę i stałam bezpiecznie. Mąż idący za mną przeżył jednak chwilę grozy. Tu ważna informacja - na łańcuchu może "znajdować się" tylko jedna osoba! Jeśli druga chwyci ten sam łańcuch za jej plecami, to pierwsza się nie utrzyma i odpada!
Na chwilę przed "łańcuchowym lotem".
Z Drugiej Kopy nie tak długi komin oddzielał nas od nieco większej przełączki, lecz nam zejście zajęło dużo czasu. Przepaście wokół były takie, że z największą przyjemnością skupiłam się wyłącznie na czubkach traperów i tego kawałka skały, na których je stawiałam.
Komin Drugiej Kopy

Niby krótki ten komin a przepaścisty....
I Druga Kopa za nami.
Dotarcie do Trzeciej Kopy to cichy łańcuchów świat, choć może już nie taki stromy. I co znamienne: na tej czterogodzinnej wspinaczce szczytami wyminęło nas w jedną i drogą stronę po siedem osób, zrobili to bardzo szybko, a zatem cały czas szliśmy sami. My, Rohacze i cisza.
"Zębaty' świat Trzeciej Kopy

Nareszcie Gruba Kopa przed nami
Z Trzeciej Kopy na Grubą Kopę prowadził łagodny szlak bez przepaści, jaka ulga😂Widoki z podejścia uzmysłowiły mi, że był tam jedyny od dwóch godzin kawałek "po prostym". Nogi mi się trzęsły jak galareta, przysiadłam więc na skalnym zębie, by zrobić telefonem kilka zdjęć.
Z Trzeciej Kopy był nawet kawałek "po prostym".
I oto chodziło cały czas - Rohackie Plesa w dole.
Widok warty wysiłku 
Umordowana do granic możliwości usiadłam na obłym i szerokim szczycie Grubej Kopy(2168m npm), podziwiając Rohackie Plesa w dole. Z tego potwornego zmęczenia nie byłam nawet w stanie zjeść całej bułki, tylko piłam. I nawet nie wiem, tak działa górski szok, czy ktoś z nami był jeszcze na szczycie, czy byliśmy sami.
Moja nagroda: Rohackie Plesa i Trzy zdobyte Kopy.
W dół do przełęczy pod pasmem Banikowu popędziliśmy wręcz, a tłumy walą jak widać😂
Pasmo Banikowu przed nami i ogrom Pacholi po prawej.
Straszliwe górzysko Banikowu... i mój mąż.
Pierwsze ściany podejścia pod grzbiet tej góry były jeszcze normalne, potem zaczął się jakiś obłęd. 
Co za szczęście, że na ten akurat "ząb" nie trzeba było wchodzić.
Już nie myślałam, gnałam przed siebie jak automat, maszyna zdalnie zaprogramowana do poruszania się. Świat łańcuchów, przepaści, skał zlał się w jedno i zdawał się nie mieć końca.
Wiedziałam, że będzie ciężko...
Ale to już chyba przesada...
Naprawdę nie wiedziałam, jak iść dalej.
Po tych skalnych zębach trzeba było przejść w pozycji wyprostowanej. Ścieżka po prawej kończy się
w widocznym miejscu, po obu stronach takie przepaście, że nawet w nie nie spojrzałam. Sama nigdy
bym tego nie przeszła... 
Po tej przepaścisto-skalnej ekstremie rzuciłam się do łańcucha na granicie przed nami jak tonący do burty łodzi. I wcale mi nie przeszkadzało, że był zimny jak czort, najważniejsze, że był... A kiedy pokonaliśmy kolejne wypiętrzenie łańcuchowo-skalne okazało się, że najgorsze dopiero przed nami.
Byłam już tak potwornie zmęczona, osiem godzin wspinaczki za mną, a tu taka zgroza....
Mąż, aż krzyknął na ten widok, że to jak pięć Rohackich Koni. Myślę, że chyba jak osiem. Nie miałam już nawet sił na strach. Pewnie dlatego, gdy odleciałam z łańcuchem od skały na całą długość nóg z pełną świadomością w tym ułamku sekundy, że jeszcze chwila i nie złapię nogami skały, lodowata panika zorała mnie aż do żołądka. Nie utrzymałabym się na łańcuchu tylko rękami, a mąż stał zbyt daleko, by mnie przytrzymać. Na szczęście "złapałam" nogami tę skałę.
Wiszę nad przepaścią? To przecież niemożliwe.
To gdzieś w tym miejscu poczułam "oddech kostuchy na plecach".
A po tej gładkiej ścianie z łańcuchem nie przeszliśmy.
Zeszliśmy do tej krótkiej ścieżki, by znów wrócić na łańcuchy. Baników na wprost.
A gdy już to całe szaleństwo banikowskiego grzbietu dobiegało końca, okazało się, że jeszcze trzeba przejść przez grań! To naprawdę był już szczyt wszystkiego. 
A w głowie już tylko jedna myśl się kołacze: kiedy to się wreszcie skończy?
Nieprawda, w takiej chwili w głowie jest kompletna pustka.
Dałam radę, oczywiście, a w te tysiąc metrów przepaści pode mną albo i więcej po prostu nie patrzyłam. Na pół trapera oparcie na występie skalnym, podpieranie łokciem, bo nie było już czym, chyba że zębami, i ani chwili wytchnienia, bo znów łańcuchy. Tym razem były już jednak ostatnie. Ujrzałam przed nami, wcale nie blisko, płaską pionową niemal czarną ścianę Banikowu i nigdy już się nie dowiem, jak tam weszłam po tym pionie. Mąż wyłączył w tym miejscu kamerę, a potem byłam już ostatnie metry przed szczytem - mam zatem jakieś piętnaście minut kolejnej przerwy w życiorysie.
I wreszcie koniec, Baników tuż tuż, a mnie, można śmiało powiedzieć, urwał się w tym miejscu film.
Nie pamiętam, jak stąd dotarłam na szczyt.
A dotarłam - Baników moje zwycięstwo.
Baników(2178m npm) - ze zmęczenia nie byłam nawet w stanie podnieść się, żeby zobaczyć świat za moimi plecami. Piłam, jadłam, nie dowierzając, że żyję, że to wszystko przeżyłam. Moje ukochane Rohacze zabrałam ze sobą na zawsze. Ja Madzia Rohacka, tego roku w czerwcu miałam promocję mojej pierwszej książki - "Kropli, wiedziałam już wtedy, że zaklnę całą moją miłość do gór w drugiej. Nigdy nie napiszę już takiej książki jak "Snuje się mgła", do niej wyrwałam z siebie cały mój górski świat. I dzięki temu mogę tworzyć inne. "Ruiny" oczekują na jakiegoś wydawcę, który się nad nimi zlituje, by je opublikować. "Klejnoty" - moje drugie ukochane dziecko literackie wymagają jeszcze rocznych poprawek, zanim będzie można je wydać. A piąta książka już się z mgieł niebytu wyłania.
Zaraz będziemy schodzić - Pachola przed nami, po lewej Siwy Wierch, w głębi po prawej Salatin.
I jeszcze rzut oka na koniec naszej trasy, stąd schodzimy do Banikowskiej Przełęczy. Trzy i pół godziny męki dzieli nas od parkingu Pod Spaleną. Do trzynastu godzin trasy brakowało nam dwudziestu minut. I ku memu zdumieniu następnego dnia wstałam bez żadnego bólu nóg, pojechaliśmy zwiedzać Oravski Podzamok, a ja całkiem żwawo się poruszałam. Nie miałam jednak złudzeń, tej trasy już nie powtórzę. 

Dziś wiem, że pozostaje żywa w mojej pamięci, a Tatry odkrywają przede mną coraz to nowe fantastyczne uroki, bez konieczności ekstremalnych wyzwań. 
Wszystkim zakochanym w Tatrach, a obytym z nimi wystarczająco, życzę tego cudu: chwytajcie plecaki i pędźcie na Rohacze!
















Kolejne lata w Tatrach

                                           Tatry z Rysulówki - Szef motyli          Fantastyczne tatrzańskie przygody z Rysulówki rodzinnej,...